lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
CZERWIEC

nr 6/2010

Ksiądz Władysław Małachowski

Urodził się 12 II 1908 roku w Białymstoku w rodzinie Leonarda i Anny z domu Kamińskiej. Ojciec był ślusarzem i w 1914 roku został zabrany do wojska rosyjskiego. Dostał się do niewoli niemieckiej, skąd wrócił w 1919 roku i po dwóch miesiącach zmarł. Wychowywała więc go sama matka. Władysław ukończył szkołę powszechną, po której rok pracował, a następnie, dzięki pomocy dziekana białostockiego ks. Aleksandra Chodyki i poparciu ks. prefekta Wacława Łukszy w 1924 roku wstąpił do gimnazjum w Słonimie. Po jego ukończeniu w 1927 roku wstąpił do Seminarium Duchownego w Wilnie, które ukończył w 1935 roku i w dniu 20 czerwca przyjął święcenia kapłańskie. Jednocześnie ukończył studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Stefana Batorego i uwieńczył je stopniem magistra, uzyskanym na podstawie pracy o psalmie 51, napisanej pod kierunkiem ks. prof. Pawła Nowickiego.

Pierwszą placówką pracy ks. Małachowskiego była parafia Komaje, gdzie przez rok był wikariuszem. Następnie jako prefekt pracował w parafii Kalwaria (1936-1939), skąd w styczniu 1939 roku został przeniesiony na wikariat do parafii pobernardyńskiej w Grodnie. Nominacją z dnia 11 VIII 1939 roku abp Romuald Jałbrzykowski zlecił pracę w charakterze wikariusza w Nowej Wilejce. Tu pracował w czasie drugiej wojny światowej. Dnia 3 III 1942 roku, kiedy to uwięziono profesorów i alumnów Seminarium Duchownego i kilkunastu księży wileńskich, ks. Władysław znalazł się w więzieniu na Łukiszkach. Stąd wywieziono go do obozu pracy w Prowieniszkach na Litwie. Razem z nim cierpieli tam inni księża: Stanisław Bielawski, Józef Grasewicz, Michał Klepacz oraz kleryk Leon Piotrowski. Listem z 14 X 1943 roku, zapewne w sposób konspiracyjny przekazanym, ks. Małachowski prosił abp. Mieczysław Reynisa o interwencję. Pisał w nim, że już 20 miesięcy pozbawiony jest wolności, a 15 miesięcy przebywa w obozie i trudno dalej wytrzymać. Arcybiskup Reynis interweniował w jego i ks. Grasewicza sprawie do ks. Fulsta w Kownie. Nic to jednak nie dało, gdyż dalej musiał cierpieć w tym obozie i dopiero po wypędzeniu Niemców przez wojska sowieckie na początku sierpnia 1944 roku wrócił do Wilna.

W 1946 roku ks. Małachowski wyjechał z Wileńszczyzny do Polski. Udał się do diecezji warmińskiej. Pracował tam najpierw jako wikariusz w parafii Ryn, następnie w parafii św. Józefa w Olsztynie. Był też nauczycielem łaciny w Seminarium Duchownym w Olsztynie. Od 12 II 1951 roku był proboszczem parafii św. Józefa. Po powrocie z wygnania w 1957 roku proboszcza tej parafii ks. Mieczysława Karpińskiego, znowu był tu wikariuszem. Od 15 VII 1959 roku był proboszczem parafii Zalewo. W 1969 roku przeszedł emeryturę i dalej mieszkał w Zalewie. Tam zmarł 22 V 1982 roku.

ks. Tadeusz Krahel