lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
LIPIEC

nr 7/2010

Niedziela (III)

Ojciec Święty Jan Paweł II przygotowując nas do obchodu Jubileuszu roku 2000 pragnął przybliżyć katolikom naukę Kościoła o najstarszym dniu świątecznym, jakim jest niedziela i jednocześnie zaprosić nas do gorliwego świętowania tego dnia. W tym celu opublikował 31 maja 1998 r. list apostolski o świętowaniu niedzieli, pt. „Dies Domini” skierowany do biskupów, kapłanów i wiernych. W artykule pragnę Drogim Czytelnikom przybliżyć naukę Ojca Świętego zawartą w tym liście, omawiając poszczególne jego rozdziały.

Dzień Pana

Świętowanie dzieła Stwórcy

Niedziela zwykle kojarzy się nam ze zbawczym wydarzeniem, jakim było zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Jednakże osoba naszego Zbawiciela łączy się z dziełem stworzenia, z tymi wydarzeniami, o których mówią pierwsze strony Biblii. Święty Jan Apostoł podkreśla, że „wszystko przez Nie (przez Słowo) się stało, a bez Niego nic się nie stało” (J 1,3). Również św. Paweł pisze, że „w Nim zostało wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi, byty widzialne i niewidzialne (…) Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone” (Kol 1,16). W opisie stworzenia świata i człowieka Pan Bóg stwierdził, że to, co stworzył, było dobre i że siódmego dnia odpoczął. Odpoczął nie w sensie zaprzestania działania, ale aby kontemplować swoje dzieło i uczynić dzień siódmy świętym, szabatem. W Piśmie Świętym Izraelici znajdowali pouczenie: „Pamiętaj o dniu szabatu, aby go uświęcić” (Pwt 20,8). Świętowanie szabatu łączono z wyzwoleniem narodu wybranego z niewoli egipskiej: „Pamiętaj, że byłeś niewolnikiem w ziemi egipskiej i wyprowadził cię stamtąd Pan, Bóg twój, ręką mocną i wyciągniętym ramieniem: przeto ci nakazał Pan, Bóg twój, strzec dnia szabatu” (Pwt 5,15). Izraelici w dzień szabatu mieli powstrzymać się od pracy, oddać chwałę Panu i uwielbiać go za Jego dzieło stwórcze. Chrześcijanie pamiętając o przykazaniu nakazującym święcić dzień święty zaczęli go obchodzić w dzień po szabacie, kiedy to nasz Pan Jezus Chrystus zmartwychwstał. Jego osoba, jak podkreśla św. Grzegorz Wielki, jest prawdziwym naszym szabatem. W nawiązaniu więc do tradycji w niedzielę powinniśmy również uwielbiać Boga Stwórcę za jego dzieło stworzenia.

Dzień Chrystusa

Dzień zmartwychwstałego Pana i daru Ducha Świętego

Głęboka więź łącząca zmartwychwstanie Pana z niedzielą jest podkreślana przez wszystkie Kościoły Wschodu i Zachodu. Ewangelie zgodnie podkreślają, że zmartwychwstanie Pana Jezusa nastąpiło „pierwszego dnia po szabacie” (J 20,11; por. Mk 16,2.9; Łk 24,1). Tego samego dnia Zmartwychwstały ukazał się uczniom idącym do Emaus (Łk 24,13-35) i jednocześnie jedenastu Apostołom (J 20,19). Osiem dni później Jezus ukazał się Apostołom, a szczególnie dał się poznać Tomaszowi. Pan Jezus w dniu zmartwychwstania, wieczorem, przekazał Apostołom dar Ducha Świętego: „Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane” (J 20,22-23). Duch Święty również został zesłany w dzień Pański na Apostołów, Matkę Bożą i zgromadzone z nimi osoby w znaku ognia i wichru (Dz 2,1-13). W każdą więc niedzielę należy dziękować za zmartwychwstanie naszego Pana oraz za dar Ducha Świętego i prosić, aby w nas były widoczne Jego owoce, jakimi są: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie” (Ga 5,22-23). Niedziela jest też dla nas zapowiedzią szczęśliwej wieczności.

Dzień Kościoła

Zgromadzenie eucharystyczne sercem niedzieli

W dniu zesłania Ducha Świętego blisko trzy tysiące osób, uwierzyło, nawróciło się i przyjęło chrzest. Była to manifestacja Kościoła, którym jesteśmy, ukazanie się go światu, Kościoła narodzonego z przebitego boku Chrystusa. Tak więc niedziela jest dniem Kościoła, a sercem tego świętego dnia jest Eucharystia. Ojciec Święty Jan Paweł II w encyklice o Eucharystii podkreślał, że Kościół żyje Eucharystią. Tak było od początku, że chrześcijanie w dzień święty, w niedzielę, zbierali się „na łamanie chleba”, czyli na Eucharystię. Obecnie też nasze uczestnictwo w niedzielnej Eucharystii winno być szczytem i źródłem życia Kościoła. To uczestnictwo winno być świadome (przez chrzest zostaliśmy zaproszeni do udziału w liturgii, w Eucharystii), czynne (udział we wspólnym śpiewie, dialogach, postawach, gestach), pełne (przyjęcie słowa Bożego i Chrystusa w Komunii Świętej) oraz połączone z naszym życiem poza liturgią (opowiadamy, jak dobry jest Pan, który nam siebie daje i zbieranie nowych dobrych uczynków, z którymi przyjdziemy na następną Mszę Świętą). Ojciec Święty Jan Paweł II przypomina nam, że niedzielna Eucharystia powinna gromadzić wszystkich w kościele parafialnym, tych także, którzy w tygodniu mają możliwość uczestniczenia we Mszach Świętych w swoich kaplicach, np. zakonnych. W niedzielę także nie powinno się celebrować Mszy Świętych dla poszczególnych grup, np. zawodowych, młodzieżowych. Należy to czynić poza niedzielą. Niedzielna Eucharystia powinna być celebrowana w sposób jak najbardziej uroczysty z zaangażowaniem służby liturgicznej, scholi liturgicznej, chóru, wszystkich wiernych.

Jan Paweł II przypomina nam o obowiązku uczestniczenia w niedzielnej Eucharystii. Jesteśmy do tego zobowiązani pod sankcją grzechu ciężkiego, chociaż powinniśmy być na Mszy Świętej bezinteresownie, z potrzeby serca, z miłości do naszego Pana.

Kodeks prawa kanonicznego Jana Pawła II przypomina nam, że nakazowi uczestniczenia we Mszy Świętej czyni zadość ten, kto bierze w niej udział, gdziekolwiek jest ona odprawiana w obrządku katolickim bądź w sam dzień świąteczny, bądź też wieczorem dnia poprzedzającego (kan.1248 § 1).

Kapłan sprawujący Mszę Świętą, wieczorem dnia poprzedzającego dzień świąteczny, powinien posłużyć się (jeżeli jest taka potrzeba duszpasterska) formularzem mszalnym niedzieli lub nakazanego dnia świątecznego.

Jeżeli wierni z poważnej przyczyny nie mogą uczestniczyć w wyżej wymienione dni w Eucharystii, powinni poświęcić „odpowiedni czas na modlitwę indywidualną w rodzinie lub w gronie rodzin” (por. kan.1248 § 2).

Drugim obowiązkiem dnia niedzielnego i świątecznego jest powstrzymanie się od wykonywania takich prac i zajęć, które utrudniają oddawanie czci Bogu, przeżywanie radości właściwej dniowi Pańskiemu oraz korzystanie z należnego odpoczynku duchowego i fizycznego (kan.1247).

Kodeks z 1917 r. wyliczał konkretne prace zakazane, jak zajęcia służbowe, czynności sądowe, publiczny handel, jarmarki i inne formy publicznego kupna i sprzedaży. Obecnie przedmiotem zakazu są te prace i zajęcia, które utrudniają osiągnięcie celu dnia świątecznego. Przy tak ogólnym sformułowaniu trudno jest ustalić precyzyjne granice zakazu. Zawsze jednak trzeba mieć na uwadze miejscowe zwyczaje, a przede wszystkim konkretną sytuację życiową poszczególnych osób, zwłaszcza tych, którzy z racji na swój zawód, muszą podejmować pracę ciągłą. Nie bez znaczenia jest w tej dziedzinie odpowiednie formowanie sumień wiernych. ( E. Przekop).

Dzień człowieka

Niedziela dniem radości, odpoczynku i solidarności

W Didaskaliach Apostolskich czytamy: „W pierwszym dniu tygodnia wszyscy się radujcie”. Święty Augustyn mówiąc o niedzieli jako dniu radości poucza, że w dzień Pański: „Wierni przerywają posty i modlą się na stojąco, co jest znakiem zmartwychwstania; z tego samego powodu we wszystkie niedziele śpiewa się też alleluja”. Świąteczny charakter niedzielnej Eucharystii wyraża radość, jakiej Chrystus udziela swemu Kościołowi przez dar Ducha Świętego. Radość jest przecież jednym z owoców Ducha Świętego (por. Rz 14,17; Ga 5,22). Myślimy tu o radości w znaczeniu duchowym, o której dają świadectwo liczni święci. „Nie istnieje jednak sprzeczność między radością chrześcijańską, a prawdziwymi radościami ludzkimi”.

Jan Paweł II mówiąc o niedzieli jako dniu człowieka przypomina, że mamy prawo do niedzielnego odpoczynku. Zachęca, aby ten dzień spędzać też w gronie rodziny, przy wspólnym stole, posiłku. Zachęca również, aby małżonkowie, rodzice wraz z dziećmi w dzień święty, w niedzielę wspólnie odwiedzili, np. pobliskie sanktuarium, szukali „śladów Boga” w pięknie przyrody. Tak czynił sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki, proponując w Ruchu Światło-Życie praktykę wyprawy otwartych oczu.

Niedziela jako dzień solidarności, to wezwanie nas przez papieża Jana Pawła II do pamięci o drugim człowieku, człowieku będącym w potrzebie, chorym, samotnym, biednym. Już w starożytności chrześcijańskiej twierdzono, że zawsze należy czynić dobrze, ale szczególnie w dzień święty, w niedzielę. W białostockim Seminarium od ponad czterdziestu lat istnieje praktyka odwiedzania przez alumnów w niedzielę ludzi starszych, obłożnie chorych. Alumni zazwyczaj odwiedzając te osoby zanoszą im Komunię Świętą, a w Adwencie i Wielkim Poście organizują im Msze Święte celebrowane w ich mieszkaniach.

Kończąc nasze przypatrywanie się niedzieli postrzegajmy ją jako wielki dar Boży dla nas i gorliwie oddawajmy w ten dzień chwałę Bogu, nabierajmy sił na nowy tydzień pracy, przychodźmy z pomocą naszym bliźnim.

ks. Stanisław Hołodok